| boo_Katic's profileboo_'s spacePhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
boo_'s spaceแค่เปลี่ยนความคิด ชีวิตก็ง่ายขึ้น May 07 my new diaryเรียน เพื่อนที่รัก
เรื่อง diary ใหม่
เนื่องด้วยข้าพเจ้า นางสาวบูบู แฟนหมอโอ๊ค ได้เปลี่ยนสถานที่สิงสถิตย์ใหม่ เป็นที่ http://booboojung.diaryhub.com หากผู้ใดต้องการจะเชยชม เชิญเข้าไปได้ และอย่าลืมคอมเม้นด้วยนะคะ
จึงเรียนมาเพื่อทราบ
บูบู แฟนหมอโอ๊ค
April 06 เราจบกันแล้ว!!สวัสดีครับ ผมชื่อสเปซครับ ชื่อเล่นชื่อบล็อก
คุณสมบัติของผมมีดังต่อไปนี้นะครับ
อืด ห่วย ช้า ลงรูปก็ไม่ได้ น่าเบื่อหน่าย แย่ๆๆๆ
วันนี้บูติกมาอัพรูป ชั่วโมงนึงก็ไม่ได้
เธอจึงบอกกับผมว่า...
เราจบกัน ชั้นเบื่อ
ผมรู้สึกเสียใจ และไม่รู้จะอยู่ไปทำไม อยู่ไปก็ไร้ค่า
ผมจึงมาบอกกับทุกคนในที่นี้ว่า..
ผมจะปิดตัวเองเป็นการถาวร
จากเดิมที่มีอะไร เธอจะคอยมาเล่าให้ผมฟัง แต่วันนี้เธอจากไปแล้ว
พร้อมกับคำว่า แกมันช้า อืดอาด ยืดยาด
ใช่สิ ผมมันเลว ผมมันชั่ว ผมมันไม่ดี
ตอนนี้เธออยู่ไหนผมไม่รู้
แต่ที่รู้อยู่ตอนนี้คือ ผมสมควรไปจากเธอ
ฮุฮุฮุ...เสียงบูเอง March 31 ร้อนนนนใกล้เดือนเมษาเข้ามาทุกที ประเทศไทยเนี่ยร้อนเนาะ ตอนกลางคืนชอบตื่นมากลางดึกด้วยเหงื่อท่วมตัว ต้องมาอาบน้ำใหม่ จะเปิดแอร์ โรคคนจนก็กำเริบ อะไรน่ะหรอ ก็โรคภูมิแพ้ไง แพ้อะไรไม่แพ้ มาแพ้แอร์ ก็ไม่มากหรอก แค่แพ้ช่วงกลางคืน ก็เลยต้องนอนห้องพัดลม แป่ววว
เออ ช่วงนี้ ทำไมมดเยอะมากเลย คอมกะเครื่องปริ้นก็พังไปแล้ว เพราะมดขึ้น ไม่เข้าใจ คอมมันหวานตรงไหนเนี่ย
เมื่อวานไปบ้านพี่ไหมมา ปรากฏว่า "ไอ้โจ้" หมาพี่ไหมมันจะกัดอ่ะ มันกลัวบูจะไปแย่งอาหารมัน ไม่เข้าใจเลย หมาบ้า ไม่เหมือน "เป๊ปซี่" หมาบ้านบูเลย หมาบ้านบูนะ คนแปลกหน้าหน้าไหนไม่หวั่น เห่ากัดเห่ากัด เห่าแล้วก็วิ่งหางจุกตูดเข้าบ้าน แล้วก็เห่าแล้วก็หลบ ผู้หญิงคนไหนมาถ้าไม่สวยอย่าหวัง เห่าประจำอ่ะ เช่นเด็กรีดผ้า มาบ้านทุกวัน ถูกเห่าประจำ พี่ไหมกะน้องหม่อนมาครั้งแรก แหม อ้อน หงิงๆๆ ราวกับว่า เป็นคู่รักที่พลัดพรากจากกันมานานแสนนาน ก็มันตัวผู้นี่หว่า แต่นางคอมบ้านบูน่ะ เป็นตัวเมีย อ๊ะ! รู้ได้ไง ก็เล่นคอมทีไรมันก็เสีย มันก็ดับ แต่พอช่างคอมมา แตะนิดหน่อย อ้าวไม่เสียนี่ครับ เล่นได้คล่องปรื๋อ ราวกับว่าไม่มีไรเกิดขึ้น ช่างคอมออกไปแป๊ปเดียว ดับอีกละ อะไรกันนักหนาเนี่ย
ไปเจอ "แมน" แหมนั่งอ่าน U smile (เป็นตำราภาษาอังกฤษสำหรับอ่านสอบรวบยอดคณะแพทย์) เห็นแล้วก็กดดันจริง
รู้สึกวันนี้จะมาบ่นๆ เนาะ จริงๆ มีเรื่องราวมากมาย แต่ขอยังไม่พูดวันนี้ ก็โปรดติดตามชมตอนต่อไป เมื่อไหร่ไม่ทราบ
....
ในวันที่เราตกต่ำที่สุด เราจะรู้ว่าใครเป็นเพื่อนแท้ที่คอยเคียงข้างเราเสมอ...
...
ขอบคุณ..คุณพ่อ คุณแม่ น้องแพร น้องทราย
เพื่อนๆ MD33 ==>นุ่น นอม พี่ไหม ขวัญ แมน ต่าย เจ็ด เก่ง อิ้ง แป๊ป อิ๋ว หญิง แตง ต้อง และรัฐที่หล่อเสมอมา (อ้าว ไม่เกี่ยว)
เพื่อน 6/8 ==> หงส์ หนุ่ย พี่ออม
พี่รหัส ==> พี่บาส พี่เจี๊ยบ
..
.ขอบคุณเรื่องไร ไว้เล่าให้ฟังวันหลังนะ แต่เราอยากให้เขารู้ว่าเราขอบคุณจากใจจริง การจะยกย่องความดี เราต้องยกย่องในที่แจ้ง ให้โลกรู้ว่ากรุงศรีอยุธยา ยังไม่สิ้นคนดี
สำหรับวันนี้ สวัสดีค่ะ March 13 บูโดนถาก(ถาง)แว้ววว..หลังจากไม่ได้อัพมาซะนาน เนื่องจากติดเรียนคอมเมด ภาคสนาม ซึ่งเป็นวิชาที่ชวนง่วงมากมาย วันนี้ก็ได้ฤกษ์อัพเสียที
tag หมายถึง การแฉตัวเอง 5 ข้อ 555
เรื่องแรก เป็นเรื่องราวสมัยอยู่ชั้นอนุบาล ร.ร.อนุบาลนครราชสีมา ตั้งชื่อเรื่องว่า "ไม้ไอติมมหาเสน่ห์"
จำได้ว่าตอนนั้นเป็นตอนเย็น หลังเลิกเรียน น้องบูเด็กหญิงตัวน้อย ไร้เดียงสา และไม่มีทางสู้ ไปซื้อไอติมแท่งมากินอย่างเอร็ดอร่อย จนเหลือแต่ไม้ไอติม
หันไปแลเห็นกลุ่มเด็กผู้ชาย กำลังเล่นเป่าไม้ไอติมกันอยู่ น้องบูก็ยกไม้ไอติมของตนโชว์ ราวกับว่ามันเป็นสิ่งมีค่ามหาศาล
ทันใดนั้นเอง กลุ่มเด็กชายพวกนั้นก็วิ่งกรูกันเข้ามาหาน้องบู (เบ๋ยยย เสน่ห์แรงแต่เล็กแต่น้อย)
พลางเอามือทำท่าเหมือนถือไมค์ โดยมีบูเป็นผู้ให้สัมภาษณ์
เด็กชาย..."บูติก มีเรื่องอะไรบอกผมมาได้ เดี๋ยวผมจัดการให้"(เพื่อแลกกะไม้ไอติม)
บู(นึกถึงเด็กชาย 2 คนที่ชอบแกล้ง แต่ว่า เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรนี่นา)..."ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเค้าเอาให้คนนี้ละกัน"(เลือกคนที่หน้าตาน่าสงสารที่สุด)
จากนั้น...ผู้ชายทุกคนก็วิ่งหนีกลับไปเล่นต่อ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น...แป่ว
เรื่องที่ 2 "ยืมเงิน...ไม่ดี"
บูเป็นคนไม่ค่อยชอบยืมเงินคนอื่น ไม่อยากเป็นหนี้เป็นสิน แต่ว่าตอนเด็กก็ยืมเงินเพื่อนคนนึงบ่อยเหมือนกัน (ก็เด็กเนอะ) แบบว่ายืมตอนเย็น คืนตอนเช้า แล้วก็ยืมตอนเย็นแล้วก็คืนตอนเช้า ทุกวันๆ วันละ1บาท ไอ้เพื่อนก็เข้าใจว่าเราเป็นลูกหนี้ที่ดี ยืมแล้วก็เอาคืนทุกที แต่ที่จริง ถ้ามาคิดดูดีๆ เราไม่ได้คืนเลยนะ เพราะคืนตอนเช้า ตอนเย็นก็มายืม 555 สุดท้ายเราเพิ่งมารู้ เฮ้ย ยังงี้ก็เท่ากับไม่คืนซะที ก็เลยเลิกยืม อิอิ
แท้จริงเบื้องหลังมีมากกว่านี้ 555 ตอนนั้นประมาณ ป.2-ป.3 นี่ล่ะ ที่ยืมเงินเพื่อนบาทนึงเนี่ย เอาไปซื้อลูกแก้ว แล้วก็เอาไปให้เด็กชายคนนึง เพราะเขาหน้าตาดี (ไม่ได้ชอบนะ เพราะตอนเด็กยังไม่รู้จักชอบใครหรอก แค่ว่ามันหน้าตาดีเฉยๆ) ซื้อไปให้ทุกวั๊นทุกวัน จนวันนึงถูกเด็กชายคนนั้นแกล้ง ก็เลยโป้ง ต่อไปจะไม่ซื้อลูกแก้วให้อีก
วันต่อมาเด็กชายคนนั้นก็มาถามว่า
เด็กชาย.."วันนี้ไม่มีลูกแก้วให้เราหรอ"
บู.."ไม่มีหรอกก็เมื่อวานเธอแกล้งเรา"
เด็กชาย.."แกล้งตอนไหน ไม่ได้แกล้ง"
บู.."ก็ช่าง ไม่ซื้อแล้ว"
เด็กชายคนนั้นก็ทำหน้างงๆ
หลังจากนั้นบูก็ไม่ซื้อลูกแก้วให้อีกเลย มารู้ทีหลังที่แท้โดนเด็กชายอีกคนแกล้งต่างหาก แบบหน้าตามันคล้ายกันอ่ะ แยกไม่ออก ยังไงซะ หมดหนี้หมดสินซะก็ดี 555
เรื่องที่ 3 "โชคดีที่หนีทัน"
ตอนนั้นอยู่ชั้น ป.ไหนไม่ทราบ จำได้ว่าชินจังกะลังฮิต บูก็นั่งดูทีวีกะน้องในห้องนั่นล่ะ อยู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ ราวกลับว่าลางร้ายกำลังมาเยือน ก็เลยออกจากห้องดูทีวี ไปนั่งทำการบ้านอีกห้องนึง แล้วซักพักก็ได้ยินเสียงพ่อเปิดประตูเข้าห้องทีวี
พ่อ.."ดูทีวีอยู่นั่นล่ะ ทำไมขี้เกียจยังงี้ ดูตัวอย่างพี่เค้าซิ"
แล้วน้องๆ ก็ถูกไล่ออกมา (จำได้ว่าถูกตีด้วยล่ะ เกือบแล้วเรา)
เรื่องที่ 4 "หมาเจ็บ"
จำได้ติดตาตรึงใจ ตอนนั้น ม.3 ช่วงสอบ กะลังหาทำเลนั่งอ่านหนังสือ ปรากฏว่าที่นั่งเต็มหมดเลย แต่เอ๊ะ! ทำไมโต๊ะหินอ่อนตัวนึงมันว่างๆ โชคดีของเราแต๊ๆ หนอ
ก็เลยรีบไปนั่งจับจอง พอนั่งแล้วมันก็เอน ล้มตึง ที่แท้ ขามันหัก คนเลยไม่นั่ง ไอ้ที่ล้มไปพร้อมกับเก้าอี้ทั้งๆ ที่ใส่กระโปรงน่ะอายไม่เท่าไหร่ แต่ว่าเก้าอี้หินอ่อน มัน..มัน มันไปทับคอหมาตัวนึงที่มันนอนใต้เก้าอี้ เจ้าหมาตัวนั้นมันร้องโหยหวนเสียงดังลั่น ทุกคนที่นั่งแถบนั้น หันมามองเป็นตาเดียวกัน แล้วฉันจะทำไงดีเนี่ย ตอนนั้นไม่รู้เพื่อนหายไปไหนกันหมด ทุกคนตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ท่ามกลางเสียงร้องอันโหยหวนกึกก้องของสุนัขตัวนั้น มันจะตายหรือไม่!!
ทันใดนั้น น้องบูต้องสวมวิญญาณสตรีถึก ยกโต๊ะหินขัดด้วยมือเดียว (เนื่องจากทุกคนตกตะลึงพรึงเพริศ) แล้วก็ยกสำเร็จ!!
เจ้าหมาตัวนั้น มีชีวิตรอด มันลุกขึ้นมา สายตาขอบคุณน้องบูเป็นอย่างสูง ด้วยนึกว่าน้องบูเป็นผู้ช่วยชีวิตมัน หารู้ไม่ว่าที่แท้ ฉันเกือบทำแกตาย และแล้วน้องบูก็ปวดขาไปอีก2อาทิด
เรื่องสุดท้าย "เก๋าแถ่น้อ"
ตอนนั้นอยู่ ม.6 รร ขอนแก่นวิทย์นี่ล่ะ วันนั้นพ่อแม่ติดธุระ ไม่สามารถมาส่งบูและน้องๆ มา รร ได้ จึงให้บูขับรถปิ๊กอัพมา รร ไอ้เราก็ยังไม่มีใบขับขี่เนอะ ทีนี้ไปจอดรถหน้า รร ตำรวจนายหนึ่งมองรถเรามาตั้งน๊านนาน พอเราจอดปุ๊บ เขาก็เดินมาหาเรา ไอ้เราก็หน้าซีด จะจับไหมนอจะจับไหมนอ
ตำรวจ.."รถใครหนิ"
บู..."รถพ่อค่ะ"
ตำรวจ..."ขับมาเองหรอ เก๋าแถ่น้อ"
บู.."แหะๆ"
สรุป จะมาบอกแค่เนี้ย ทำเอาหน้าซีด ใจสั่น ซะตั้งนาน
โจะแระ(จบแล้ว) March 01 มาบอกข่าวอย่างแรก...เค้าจะเปลี่ยนไปเขียนไดอารี่นะ อาจจะ storythai อะไรประมานนี้ เด๋วต้องศึกษาก่อน ถ้ายังไงเด๋วจะเอาลิ้งค์มาลงในนี้
อย่างที่2...เค้าอยากเขียนเรื่องราว เขียนมุมมองบางมุมที่หลายๆคนไม่รู้ไม่เห็น อยากเขียนหลายๆอย่างในฐานะนักเขียนคนนึง ไม่ใช่ในฐานะบูติก ปามานว่า คุณรู้จักงานเขียนก่อนจะรู้จักคนเขียน (อย่างเช่นคุณอ่าน "คนควรคิด" ก่อนจะรู้จัก "สุเมธ แสงนิ่มนวล") ไม่ใช่รู้จักคนเขียนก่อนจะมารู้จักงานเขียน (เช่น รู้จัก "เชียร์ ทิฆัมพร" ก่อนจะรู้จัก "หัวเราะร่านำตาเล็ด")ปามานนั้น
ฉะนั้น ไดอารี่ ถ้าทำแล้วจะบอกลิ้งค์ในนี้นะจ๊ะ ส่วนงานเขียนบู คุณจะรู้จัก ถ้ามันเป็นที่รู้จัก โอเค้ บ๊ายบาย February 17 เธอคือใครชั่วชีวิตที่เคยรักใคร ไม่เคยล้อเล่นกับหัวใจ แต่ว่าทุกคน เข้ามาคบกัน ไม่นานเค้าก็ไป แต่ละครั้งก็คอยทุ่มเท แต่สุดท้ายก็ยังเสียใจ เจ็บจนคุ้นเคย แต่ไม่ชอบเลยที่ต้องไม่เหลือใคร *ดั่งฟ้า จะแค่เพียงต้องการแกล้งกัน ให้ฉันต้องพบเจอแต่ความเจ็บช้ำใจ จนไม่รู้ว่ารักแท้ หน้าตาเป็นเช่นไร ก็ยังไม่พบเจอใครที่รักกันจริงซักที **จะมีไหมซักคน มาเปลี่ยนชีวิตของฉัน เธอคือใคร ที่จะรักจริง ไม่ทอดทิ้งกัน อยากจะรู้ จะมีไหมซักใจ จะได้เจอเธอ อยากรู้เธอคือใคร ที่จะเป็นรักสุดท้ายของฉันจริงๆ ซักที อยากจะพบซักคนที่เข้าใจ ไม่ต้องพร้อม ต้องดีมากมาย อาจจะเถียงกัน อาจทะเลาะกัน เค้ายังไม่ไปไหน อยากจะพบซักใจที่เข้ากัน อยู่กับฉันรักกันเรื่อยไป อย่าแค่แวะมา ฝากแค่น้ำตา ให้ค้างคาในหัวใจ (*,**) ไม่รู้จะเจอเมื่อไหร่ ก็เฝ้าแต่ถาม ก็ได้แต่ถามจากฟ้า (**) November 18 มองมุมหมาสวัสดีครับ แนะนำตัวก่อนเลย ผมชื่อ “เป๊ปซี่” ครับ เป็นสุนัขพันธุ์มินิเจอร์สุดรักสุดหวงของบ้านหลังนี้ วันนี้เจ้านายไม่อยู่ ผมเลยถือโอกาสมาอัพสเปซแทน แหม...ดองซะนาน ผมเข้ามาอยู่บ้านนี้ได้ซักประมาณ 6 ปีแล้วมั้งครับ แก่หงำเหงือกเลย (แต่ผมว่าผมหล่ออยู่นา) ทำให้ผมรู้จักคนในบ้านนี้ดี แล้วผมจะเล่าให้ฟัง คนแรกเลย “คุณพ่อ” ท่านเป็นวิศวกรผู้ออกแบบบ้านหลังนี้ เป็นคนรักครอบครัว ชอบอ่านการ์ตูน ไม่ว่าจะเป็น สามก๊ก มังกรหยก ดาบมังกรหยก ลูกมังกรหยก ไกรทอง หรือแม้กระทั่งสาวดอกไม้กะนายกล้วยไข่ นอกจากนี้ท่านยังชอบทำสวนครับ คอยดูแลสวนของบ้านหลังนี้ วันนึงผมคันไม้คันมือ เอ๊ะ! หมามีมือได้ไง อืม..คันแข้งคันขา ผมก็เลยไปขุดดินสนามหญ้านิดหน่อยเอง เลยเจอแข้งคุณพ่ออย่างจัง ทำเอาขี้แตกขี้แตนเลยครับ คนต่อมา “คุณแม่” เป็นคุณครูครับ ท่านเป็นคนขยัน ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย เรียกว่า working woman ก็ว่าได้ เป็นผู้หญิงในดวงใจผมเลยครับ ท่านชอบซื้อตับปิ้งของโปรดให้ผมกิน ทุกครั้งที่ท่านกลับบ้าน ผมมักจะวิ่งไปอ้อนขอของกินเสมอๆ แต่ผมไม่ชอบคุณแม่อย่างนึง คือ ท่านชอบจับผมอาบน้ำ!!! ที่สำคัญ มีเหตุการณ์นึงที่ผมประทับใจท่านมาก ก็ตอนที่ผมไปฟัดกะไอ้ด่าง (นามสมมติ) ข้างบ้านเพื่อแย่งนางแหว๋ว (นามสมมติ) ผมโดนไอ้ด่างมันงับที่คอ แล้วก็ขาหักด้วย คุณแม่เลยพาผมไปหาหมอ จับเข้าเฝือก ทำแผล และก็ “ทำหมัน” ทำเอาผมสิ้นลาย หมดความเป็นลูกผู้ชายไปเลย คนต่อมา “พี่บูติก” พี่สาวคนโต เรียนหะ-หมอ ผมว่าเธอชอบแกล้งครับ จำได้เลยทุกครั้งที่คนในบ้านเปิดประตู ผมจะวิ่งสุดแรงเพื่อเข้าบ้านให้ทันก่อนประตูปิด แต่ทว่าวันนึง ผมได้ยินเสียงเปิดประตู ก็ตามสัญชาติญาณแหละครับ รีบวิ่งเข้าประตูสุดแรง เลยโดนยันสุด teen ก็จะใครซะอีกล่ะครับ พี่บูแกรู้ทัน เอาเท้าตั้งรับไว้ เฮ่อ...ผมจำจนตายเลย เท่านั้นไม่พอนะครับ บางทีผมนอนของผมดีๆ เธอก็กระโดดทำท่าจะเหยียบผม น่ากลัวจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ แต่ก็มีเหตุการณ์นึงครับที่ทำให้ผมประทับใจ ก็ตอนที่เธอช่วยชีวิตผม ผมจำได้ดี ตอนนั้นผมถูกขังในห้องที่ฉีดยากันยุง ผม win มาก (win = วิน = เวียนศีรษะ) กำลังจะขาดใจตาย แต่ก็เหมือนมีนางฟ้าจากสวรรค์มาโปรด พี่บูติกนั่นเอง 555 “พี่แพร” ลูกคนกลาง เรียนถาปัด สู้ชีวิต คุยเก่งมากกกถึงมากที่สุด เธอนี่แหละครับที่ทำให้ผมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ (เธอเป็นคนขอผมมาเลี้ยงครับ) พี่แพรชอบเรียกชื่อผมแปลกๆ เช่น พี่หนูปี๊ป น้องหนู พี่น้องหนู เป็นต้น (ยังไงก็ยังดีกว่าพี่บูติก ที่เรียกชื่อผมพยางค์เดียวสั้นๆ “ซี่”) คนสุดท้าย “พี่ดีไซน์” ลูกคนเล็ก ตอนนี้ไป AFS 1 ปีครับ เป็นคนทันสมัย คล่องแคล่ว ทันเหตุการณ์ หัวดีแต่แอบขี้เกียจ แหวกแนวพี่น้อง ผมว่าเธอเก่งนะครับที่กล้าตัดสินใจออกไปใช้ชีวิตเพียงลำพัง เธอใฝ่ฝันอยากเรียนเภสัชอินเตอร์ครับ พี่ดีไซน์ชอบอ่านการ์ตูนเหมือนคุณพ่อ แต่จะเป็นแนวโดเรมอน สาวดอกไม้ฯ มากกว่า (ส่วนพี่บูติกก็จะเอาของพี่ไซน์มาอ่านอีกที) ผมชอบตรงที่เธอไม่ชอบอาบน้ำเหมือนผมเลย 555 (ล้อเล่นนะพี่ไซน์) วันนี้พอแค่นี้ล่ะครับ คุณแม่เรียกไปทานข้าวแระ bye… ps. - พี่บูฝากบอกแม่ประนอมว่าไปเม้นสเปซแม่ไม่ได้ครับ - ผมกะว่าจะเอารูปผมลง แต่ผมหาไม่เจออ่ะครับ ไม่ทราบพี่ไซน์เอารูปผม(ตอนหล่อ)ไปเก็บไว้ไหนครับ - พี่บูฝากบอกว่า คิดถึงเพื่อนๆ ทุกตัว เอ้ย ทุกคนนะก้าบบบ
|
|
||||
|
|
